RadioCarver

RifRaf

Komt de zoetgevooisde, voorgekauwde, overgeproduceerde radiopop je ook stilaan uit de strot? Maar houd je wel van een mooie eerlijke warme en rustige song op z'n tijd? Dan is er goed nieuws van RadioCarver, want de wilde rockers uit bands als DrMonster en DeadZulus maken hier een zeer fijne zondagochtendplaat. Oude invloeden als Hüsker Dü, Mudhoney en Ween mogen aanschuiven aan het ontbijtbuffet van moderne bards als daar zijn Adem, The Partchez, Sukilove en Murder. Akoestische en zachte elektrische gitaren schurken zich tegen schuifelende drums onder goedkeurend geknik van zalig zoemende orgels en wondermooie zangharmonieën. En onder het motto 'de hedendaagse crisis zou niet alle fun uit het leven mogen verbannen wordt de plaat integraal en gratis aangeboden via Sputnik-Studio.com/RadioCarver. In een later stadium zal de plaat ook fysiek verkrijgbaar zijn. Je moest al aan het downloaden zijn! (boo)

SimpleSongs

RifRaf

"...Voor zijn eerste full cd permitteerde SimpleSongs zich de luxe van een groep. Hierdoor krijgen de muzikale ideeën van Veerman nog meer vorm. Dat levert een hoop moois op...

...‘SimpleSongs’ is trouwens een verwarrende titel. In elke luisterbeurt groeien de songs van Veerman. En als ze toch zo simpel zouden zijn, graag snel een vervolg op dit geslaagde debuut. (ow)"

CJP

...Om het simpel te houden, één woord: mooi!

Antwerpenaar Ken Veerman brengt ons 36 minuten durend album vol sobere songs. ... Of dit mooie plaatje bij een breed publiek zal aanslaan is nog maar de vraag. Wat we in ieder geval wel met zekerheid kunnen zeggen is dat Veerman er met zijn titelloze debuut in geslaagd is een aangrijpend, zij het gitzwart staaltje muziek te brengen.
Lees het volledig review op cjp.be »

Cutting Edge

Op Debonair, het Vlaamse huisvlijtlabel dat onder andere ook The Bear That Wasn't, Wixel, Yuko en Tape Tum herbergt, wordt zijn stijl vergeleken met die van Tom McRae. Een vergelijking die hout snijdt, zoals in 'Death is not what is used to be' duidelijk te horen is. Maar wij horen er ook Belgische soortgenoten in: flarden duisternis en doembeelden zoals bij een neerslachtige Tomán en vooral heel veel pathetiek à la Frederik Sioen. Al zal voor die laatste gelijkenis de nadrukkelijke aanwezigheid van de piano ook wel hebben meegespeeld.
Veerman heeft een warm en zacht koesterplaatje geboetseerd dat wij absoluut naar waarde weten te schatten.
Lees de volledige review op cuttingedge.be »

Soundslike

'Simplesongs' klinkt niet Belgisch of gewild internationaal, maar heel universeel. Let wel: dit is een plaat om de donkere gaten in je ziel op te vullen, niet eentje die je gratuit tijdens een etentje oplegt.
Lees de volledige review op soundslike.be »

Kwadratuur

Het dreigende en mysterieuze karakter van de muziek vindt voornamelijk zijn oorsprong in de indringende intensiteit van de ritmesectie. Spookachtige, diepe bassen zwaaien de plak in de onderste klankregionen en het roffelende drumwerk mikt steevast op een slepend effect. ‘Apologise’ wordt verder ingekleurd met spaarzame elektronische beats en meanderende elektrische gitaar, terwijl droefgeestige piano naar de voorgrond treedt in ‘Death Is Not What It Used to Be’. De hele cd baadt zo in een onheilspellend, duister sfeertje dat elk lichtstraaltje genadeloos opslorpt.
Simplesongs’ minimalistische klanktapijtjes zuigen de luisteraar mee op een geluidstrip waar begeesterde vocalen, zachtmoedige gitaar, majestueuze piano en occasionele synthesizer de dans uitmaken. Hoewel de rek er naar het einde toe weliswaar wat uit raakt, blijft dat een prestatie om trots op te zijn.
Lees de volledige review op kwadratuur.be »

DaMusic

Het debuut van SimpleSongs is nu niet bepaald de meest toegankelijke plaat die je in de rekken kan vinden, maar daarom is ze niet minder mooi. De plaat moet kunnen rijpen in ieders hoofd. Eens ze dat proces doorstaan heeft, zal ze daar zonder veel moeite blijven.
Lees de volledige review op damusic.be »

Jimmy Left The Band

RifRaf

Terwijl de MIA’s recent uitdraaien op een robbertje Leuven-Antwerpen, haalt Jimmy Left The Band zijn muzikanten uit beide steden en weet er bovendien nog een leuke ep mee in elkaar te steken ook. Jimmy Left The Band maakt bovendien altijd waar wat de heren in hun songtitels beloven: ‘No More Rock ’n Roll’ – een stelling waar we doorgaans niet mee akkoord gaan – kruipt stilletjes onderhuids, terwijl ‘Run Run Run’ dankzij een pak rammelende gitaren heel wat sneller vooruit gaat. Toch benieuwd wie die Jimmy is eigenlijk…(rl)....